အ၀ါေရာင္ဖဲႀကိဳးေလးကို ကိုင္ၿပီး ကပ္ေၾကးနဲ႔တိခနဲ႔ညွပ္ခ်လိုက္အၿပီးမွာေတာ့ အေတြးတစက ၿပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြဆီကို တေရြ႕ေရြ႕….
ဆယ္စုႏွစ္တခုေက်ာ္ေလာက္ အထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရေပမဲ့ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ျပည္သူေတြကေတာ့ ေမြးေန႔ရွင္မရွိေပမဲ့လဲ…. ပံုမွန္ေမြးေန႔ပြဲလုပ္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ အ၀ါေရာင္သေကၤတေလးေတြ ဖန္ဆင္းခဲ့တယ္… သူမကိုေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ေေပါ့။……
လုပ္ခဲ့တဲ့ေမြးေန႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလဲ… မပ်င္းမရိ..မၿငီးမေငြ႔ လြတ္ေျမာက္ပါေစ ဆုေတာင္းေပးေနခဲ့ၾကတာလဲ အႀကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့…..
ေမြးေန႔တခုတည္းမွာတင္မက… အခါအခြင့္သင့္ရင္ သင့္သလို ေျပာၿပီးသားကို အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ျပန္ေျပာမိေနတာကလဲ လႊတ္ေပးပါ… လြတ္ေျမာက္ပါေစ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြပါဘဲ…..
ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္…အထူးသျဖင့္ ဒီလိုအခ်ိန္..ဒီလိုရက္ေတြဆိုရင္… ပတ္၀န္းက်င္မွာ အကၤ်ီအ၀ါ၊ မိုးပ်ံေဘာလံုးအ၀ါ၊ ေခါင္းစည္းအ၀ါ၊ ရင္ထိုးအ၀ါ စတဲ့ အ၀ါေရာင္သေကၤတေလးေတြကို ေတြ႔ရစၿမဲ…. ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
ျမန္မာႏုိ္င္ငံသားအမ်ားစုက ေလးစားရၿပီး (စစ္အုပ္စုေတြမပါလို႔ အားလံုးလို႔မထည့္တာပါ၊)လူထုေခါင္းေဆာင္လို႔ အသိအမွတ္ျပဳခံထားရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (အန္တီစု) ရဲ့ (၆၄) ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့မွာမို႔လို႔ေပါ့….
အခုဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ေမြးေန႔တခုကို ေမြးေန႔ရွင္မရွိဘဲ လုပ္ရဦးမွာလား….. ေျပာၿပီးရင္း ေျပာေန.. ေတာင္းဆိုၿပီးရင္းေတာင္းဆိုေနရတဲ့ လႊတ္ေပးပါ ဆိုတဲ့စကားေတြကိုဘဲ ထပ္ေျပာေနရဦးမွာလား….
အၿမဲတမ္းမပ်က္မကြက္ ဆုေတာင္းေနရတဲ့ တခုတည္းေသာ ေတာင္းဆုျဖစ္တဲ့ အျမန္ဆံုးလြတ္ေျမာက္ပါေစကိုဘဲ ျပန္ဆုေတာင္းေနရဦးမွာလား…..
ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာန႔ဲ ဖဲႀကိဳး၀ါေလးကို ေခြထည့္လိုက္တယ္……
လူထုေတြရဲ့ေတာင္းဆုိသံေတြ ဒီေလာက္ညံတဲ့ၾကားထဲကေန…. စစ္အစိုးရက အားလံုးကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး က်မတို႔ေလးစားရတဲ့ အန္တီစုကို အေကာက္ႀကံ၊ ဥာဏ္ထပ္ဆင္ၿပီး လုပ္ခ်လိုက္တဲ့ပံုက…. လြတ္ရက္ေစ့တာေတာင္မွ စည္းကမ္းခ်ဳိးေဖာက္တယ္ဆိုၿပီး…. ဆက္ ထိန္းသိမ္းထားဖို႔အတြက္ ဥပေဒအသစ္ေတြထုတ္ အျပစ္ဒဏ္ဆက္ေပးႏိုင္ေအာင္ တရားစြဲေနတယ္…..
တခ်ိန္တည္းမွာဘဲ…. မဟုတ္တရုတ္လုပ္ၿပီး အန္တီစုနဲ႔ Mr. Yettaw ဓါတ္ပံုကိုကပ္.. လမ္းလယ္ေခါင္မွာ ခ်ၿပီး အန္တီစု သိကၡာက်ေအာင္ြလုပ္ေနတယ္….
ဒါဟာ အန္တီစုတေယာက္တည္းကို မေကာင္းႀကံတာမဟုတ္ဘဲ…. တႏုိင္ငံလံုးမွာရွိတဲ့လူထုေတြကိုပါ ေစာ္ကားလိုက္တာျဖစ္တယ္…..
တကယ္ဆို ”အစိုးရ” ဆိုတဲ့စကားလံုးက ျပည္သူေတြ အသိအမွတ္ျပဳမွျဖစ္တာ… ျပည္သူေတြက.. ကိုယ္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳႏုိင္မယ့္လူေတြကိုေရြးၿပီး ကိုယ္စားျပဳခုိင္းမွ တရား၀င္အစိုးရလို႔ေခၚတာ…
အခုေတာ့ က်မတို႔ ျပည္သူေတြကလဲ မေရြးခ်ယ္ထားဘဲ… ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ကုတ္ကပ္တက္လာတဲ့ ဒီလိုယုတ္မာပက္စက္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ကို က်မတို႔အားလံုးက အစိုးရလို႔ သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ေခၚတာကို.. ေခၚခြင့္ျပဳမွာလား….
စဥ္းစားရင္ သည္းခံစိတ္ေတြ ကုန္ခမ္းခ်င္လာတယ္… စြန္႔ခြာခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ႏုိင္ငံ.. ေမြးရပ္ေျမကို ျပန္ၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျပင္းျပလာေလေလ… စစ္အာဏာရူးေတြကို အမ်က္ထြက္လာေလေလ…. အန္တီစုက က်မတို႔ႏုိင္ငံကို ေအးခ်မ္းဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္လာေအာင္ ဦးေဆာင္ေပးႏုိင္စြမ္းရွိသူလို႔ ပိုယံုၾကည္လာေလေလ…
ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို လက္ေတြ႔ခံစားလိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ျပင္းျပတဲ့စိတ္.. ယံုၾကည္တဲ့စိတ္၊ အာဏာရူးေတြအေပၚထြက္တဲ့အမ်က္ေတြေပါင္းၿပီး ေခြထားတဲ့ ဖဲႀကိဳး၀ါေလးကို…ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ခ်ိတ္နဲ႔ ခ်ိတ္တြယ္လိုက္တယ္…..
ခံစားခ်က္ေပါင္းစုံနဲ႔အ၀ါေရာင္ဖဲႀကိဳးရင္ထိုးေလးေတြျဖစ္လာတယ္…
ဒါေတြက… အန္တီစုမလြတ္မခ်င္း… အသံုးျပဳရမဲ့သေကၤတ… လူထုတရပ္လံုးရဲ့ သေဘာထားကို အာဏာရွင္ေတြ ျငင္းပယ္လို႔မရေတာ့တဲ့တေန႔အထိ… က်မတို႔ လွဳပ္ရွားရမဲ့ အ၀ါေရာင္ ကမ္ပိန္း တခုဆိုတာကို သိလိုက္တယ္….
ဒီအ၀ါေရာင္ရင္ထိုးေလးကို ေအးခ်မ္းၿပီးတဲ့ ႏုိင္ငံမွာေနၿပီး ၿပံဳးရႊင္ေနတဲ့ အန္တီစုရဲ့ အကၤ်ီေပၚမွာ က်မတို႔ႏုိင္ငံေအးခ်မ္းတဲ့တေန႔ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ တပ္ေပးခ်င္လိုက္တာ…..
ဒါေတြတကယ္ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ လက္ေတြ႕အေျခအေနအရ ရလာတဲ့ အ၀ါေရာင္ဖဲႀကိဳးရင္ထိုးေလးေတြကိုယူၿပီး… ေမြးရပ္ေျမျပန္ခ်င္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြနဲ႔ ရုန္းကန္ေနတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကို က်မတို႔အတူတူဆုေတာင္းၾကရေအာင္လို႔ အ၀ါေရာင္ ကမ္ပိန္းလုပ္ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းေလးေတြရွင္းျပၿပီး အ၀ါေရာင္ဖဲႀကိဳးရင္ထိုးေလးေတြကို လိုက္ၿပီး ေ၀ငွေနမိတယ္… က်မကိုယ္တုိင္လည္း အ၀ါေရာင္ရင္ထိုးေလးတပ္လို႔ေပါ့….
Thursday, June 11, 2009
အတူ၀ိုင္းဆုေတာင္းရေအာင္
Wednesday, April 8, 2009
သဲထိတ္ရင္ဖို
ေေဟာ့ေတာ့..
ခေရပန္းကေလးေတြကလွလိုက္တာ… ငါတို႔ေကာက္သြားရေအာင္…
…ဂလက္..ဂလက္.. ခၽြတ္..
ငလ်င္အႀကီးအက်ယ္လွဳပ္တယ္ေဟ့… ေတာင္အရွင္ေတြေအာက္မွာမပိေနေအာင္ လြတ္ေအာင္ေရွာင္ၾကေဟ့… (မွတ္ခ်က္.. ၾကည့္ရတာ ေတာင္နဲ႔ေတာ့ သိပ္မတူပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အသက္ရွင္ၿပီး ႀကီးလြန္းအားႀကီးလို႔ ေတာင္အရွင္လို႔ဘဲ မွတ္လိုက္)
ေအာ္သံၾကားတဲ့ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ႀကီး ကိုယ့္ဘက္ကို ေျပးလာေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္… အဲဒီေတာ့ ကိုယ္လဲ သူတို႔လို လိုက္ေျပးရတာေပါ့… မဟုတ္ရင္ သူတို႔ေအာက္မွာျပားၿပီးက်န္ခဲ့မွာ…
အုပ္စုလိုက္ေျပးေနေပမဲ့… တခါတေလက်ရင္ ေတာင္နဲ႕တူတဲ့ အသက္၀င္ေနတဲ့ အရာေေတြက ကိုယ့္အေရွ႕ကိုႀကိဳေရာက္ေနၿပီးသားျဖစ္ေနလို႔… ဒီလိုအခ်ိန္ေတြဆိုရင္ အသက္ကို ဖက္နဲ႔ထုတ္ထားရသလိုပါဘဲ….
ကိုယ္တို႔ အခုေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာေလ.. ကိုယ္တို႔ေနလို႔ရတဲ့ ဂူလွလွေလးေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္… အဲဒီဂူေတြထဲမွာ တခါတေလ ကိုယ္တို႔ႀကိဳက္ၿပီး ေသာက္လို႕ရတဲ့ အခ်ဳိရည္တမ်ဳိးရွိလို႔ ကိုယ္တို႔က တျခားေနရာကို ဘယ္လိုမွ ေျပာင္းမသြားခ်င္ဘူးေလ…
သစ္ပင္အျမင့္ႀကီးေတြရွိတဲ့ ေတာနက္ထဲလဲေရာက္ေရာ… ကိုယ္ေစာေစာကေျပာတဲ့ ဂူျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ေလးတခုကိုေတြ႔တယ္ေလ… ေတာကလည္းနက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကို ဘယ္သူမွမျမင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသြားၿပီေလ…
ကိုယ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သူတို႔ႀကိဳက္တဲ့ ဂူေလးထဲမွာ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္သူလုပ္… ပိုလံုၿခံဳမယ္ထင္တဲ့ေနရာ ရွာသူရွာနဲ႕….
ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ္ေတြ႔တဲ့ ဂူေလးကို သေဘာက်လို႔… ဒီမွာဘဲ ခေနဦးမယ္လို႔ စိတ္ကူးရွိတယ္…
ကိုယ္ဂူထဲကို၀င္သြားတယ္….
ဂူထဲက အရည္ခ်ဳိေလးေတြကိုလိုက္ေသာက္တယ္..
အဲဒီအခ်ိန္မွာ… ကိုယ့္တကိုယ္လံုးေလထဲေျမာက္သြားတယ္….
အေၾကာင္းအရင္းသိရေအာင္ ဂူအျပင္ဘက္ကိုထြက္ၿပီး ကိုယ္ရွာမိတယ္….
ေဟ့.. ဒီမွာ ပန္းေတြကလွေပမဲ့.. ပုရြက္ဆိတ္ေတြအမ်ားႀကီးဘဲ…
ေအး… ဟုတ္တယ္.. ဒီမွာလဲၾကည့္ ခေရပန္းအေပါက္ေတြၾကားထဲမွာလဲ.. သူတို႔ရွိေနတယ္.. ငါကေတာ့ သတ္ရင္ငရဲႀကီးမွာစိုးလို႔ ေလနဲ႔ မွဳတ္ထုတ္လိုက္တယ္…
ဆိုး၀ါးျပန္းထန္လြန္းလွတဲ့ မိုးခ်ိန္းသံလို အသံမ်ဳိးေတြၾကားၿပီးတဲ့ေနာက္… ကိုယ္ေလထဲမွာ လြင့္ေျမာသြားျပန္တယ္….
ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ေျမေပၚျပန္က်ေတာ့ ပံုမွန္စံမပ်က္ျပန္က်လာတယ္.. ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေတာနက္ထဲမွာဘဲေပါ့….
အဲဒီေတာ့လဲ… ေတာင္အရွင္ေတြမလာခင္ လံုၿခံဳတဲ့ေနရာတခု ထပ္ရေအာင္.. အေျပးအလႊားထပ္ရွာဖို႔အတြက္ ကိုယ္မနားတမ္းဆက္ေျပးေနမိတယ္…
Friday, April 3, 2009
ယဥ္ေက်းမွုအတြက္လား ႏွုတ္ဆက္တာလား
က်မျဖင့္ စိတ္တိုလိုက္တာ... စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး.. ကိုယ္ယူထားတဲ့ တာ၀န္ကိုမွအားမနာ.. အရွက္မရွိလိုက္တာ.. လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္သလိုနဲ႔ က်မလက္ဖ၀ါးကို လက္ညွိဳးနဲ႔ လာကုတ္တယ္...
ဟင္.. အဲလိုလက္ေခ်ာင္းနဲ႔ လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္တုန္း ကုတ္တာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ..
ဟယ္.. ရွင္က အဲဒါကို မသိဘူးလား..
ဟင့္အင္း
မသိရင္ေျပာျပမယ္လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္တုန္း လက္ညွိဳးနဲ႔ ကုတ္တဲ့ အဓိပၸါယ္က သူနဲ႔အိပ္မလားလို႔ ေမးတာေဟ့.. သိၿပီလား...
အယ္.. ဟုတ္လား.. က်မကိုလည္း လူရိုေသရွင္ရိုေသထဲက လူႀကီးတေယာက္ အဲလိုလုပ္ဖူးတယ္... က်မက ဘာမွန္းမသိဘူး.. စတယ္ထင္ၿပီး ျပန္မကုတ္လိုက္မိတာဘဲ ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းတာဘဲ....
လူႀကီးေတြ ေျပာေနတဲ့ စကား၀ိုင္းမွာ ၀င္မပါေပမဲ့ ငယ္ေသးတဲ့ ငယ္က အေသအခ်ာကို ၾကားေနရပါတယ္။ အလိုလိုေနရင္း အမ်ဳိးသမီးျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒါေတြကို သတိထားရမယ္ဆိုတာကို စိတ္ထဲမွာ သြင္းမိလွ်က္သားျဖစ္သြားတယ္။
ငယ္က လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေနရာ ကိုယ္နဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ တစိမ္းနယ္ေျမျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာစကားမတူေတာ့ ေနရထုိင္ရတာလဲ အရမ္းကို အထီးက်န္ဆန္ပါတယ္။
ငယ္... မင္းနဲ႔ လူမ်ဳိးတူတဲ့ လူတေယာက္ ငါတို႔ဆီကို အလုပ္နဲ႔ေရာက္ေနတယ္.. မင္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ေနာ္.. ခဏေနရင္..
....ဟုတ္ကဲ့ရွင့္....
အမေလး.. ၀မ္းသာလိုက္တာ... စကားေျပာေဖာ္ရေတာ့မယ္။
ေဟ့.. ကိုေကာင္း.. သူ႔နာမည္က ငယ္တဲ့..
ငယ္.. သူက ကိုေကာင္းတဲ့..
ဟုတ္ကဲ့..ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ... ညဥ္းကိုၾကည့္ရတာေတာ့ ကိုယ့္ထက္စာရင္ ငယ္ေသးမယ္နဲ႔တူတယ္ေနာ္... ဘာမွအားမနာနဲ႔ အကူအညီလိုရင္ ကိုယ့္ဆီမွာေတာင္း.. ဟုတ္ၿပီလား.. ကိုယ္ကဒီမွာေနတာေလ...
ဟုတ္ကဲ့ရွင္.. က်မကလည္းေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္... ကိုယ့္တေျမထဲက သူေတြန႔ဲေတြ႔ရေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ ၀မ္းသာတာေပါ့..
ေအး.. ဒါဆိုရင္ ညဥ္းကို ကုိယ္ဒီမွာရွိေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ဆီကလူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ေလ.. ညေနက်ရင္သြားလည္ၾကတာေပါ့.. သူတို႔အိမ္ကို... ကိုယ္ဖုန္းႀကိဳဆက္ထားလိုက္မယ္...
ဟင္.. တကယ္လား... အဲဒီမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြေရာရွိလား..
တကယ္ေပါ့... ရွိတာေပါ့.. မစိုးရိမ္ပါနဲ႔.. ကိုယ္ဖုန္းဆက္ထားလိုက္မယ္..
အဲဒီညေနမွာ ငယ္တို႔ သူမိတ္ဆက္ေပးမယ္ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုသြားၾကတယ္..
ဟာ.. ကိုေကာင္းပါလား... သူက ညီမေလးလား...
ဟုတ္တယ္ဗ်... ညီမေလးက ေရာက္လာတာမၾကာေသးဘူးေလ.. က်ေနာ္လည္း သူ႔ကိုေတြ႔ရလို႔၀မ္းသာေနတာ..
သူကေျပာေျပာဆိုဆို လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ဖို႔ ငယ့္ကို လက္ကမ္းေပးပါတယ္။
ငယ္ကလည္း ရယ္ရယ္ေမာေမာဘဲ သူ႔ကုိ ျပန္ၿပီးလက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္လိုက္တဲ့ တဒဂၤမွာ သူ႔လက္ေခ်ာင္းေလးတခု လွုပ္ရွားသြားပါတယ္...
ငယ့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ငယ္ငယ္က အန္တီေတြ မမေတြ စကား၀ိုင္းက မ်က္စိထဲျပန္ျမင္ေယာင္၊ နားထဲျပန္ၾကားေယာင္လာၿပီး.. မ်က္ႏွာကိုခ်က္ခ်င္းတည္လိုက္ပါတယ္။
ရွင္ဒီလိုမလုပ္သင့္ဘူး... ဒီအဓိပၸါယ္က ဘာလဲဆိုတာကို ငယ္သိတယ္.. တဖက္သားရဲ့ ရွင့္အေပၚရိုးရိုးသားသားယံုၾကည္တယ္ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ႔ ယံုၾကည္မွုကို အလြဲသံုးစားမလုပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔...
သူ အီလည္လည္ပံုစံျဖစ္သြားၿပီး ဆြဲထားတဲ့လက္ကိုလႊတ္လိုက္ပါတယ္...
အဲဒီေန႔ကစလို႔... လူေတြကသူ႔ကိုဘယ္ေလာက္ဘဲ ခ်ီးမြမ္း.. ဘယ္ေလာက္ဘဲရိုးသားေနပါေစ... ငယ္ရဲ့ ေလးစားယံုၾကည္မွုကိုေတာ့ သူ ရွုံးဆံုးသြားခဲ့ေလတယ္။
Friday, March 20, 2009
အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ...
အခ်စ္ဆိုတာကို အတိအက် မသိပဲနဲ႔ `ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္´ လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့
လူေတြ အားလံုးအတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတာလား။ ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလား။
ေျပာဖုိ႔ စကားေတြက ရင္ေခါင္းထဲကေနကို မထြက္ဘူး ျဖစ္ေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ သေဘာက်တာပါ။
မင္းရဲ႕ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္ကို မခံႏိုင္ဘူး။ တစ္ခဏေလး
လက္တြဲျဖဳတ္ရမွာကို သိပ္စိုးရိမ္ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ရမၼက္ပါ။
ဂုဏ္ယူၿပီး သူ႕ကို ထုတ္ႂကြားမယ္။ အဲဒီလို ထုတ္ႂကြားရတာကိုပဲ သေဘာက်ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ မင္း ကံေကာင္းလို႔ပါ။
မင္းရဲ႕ အနားက တစ္ဖ၀ါးမွ မကြာ သူ႕ကုိ ေနေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အထီးက်န္လို႔ေလ။
လူတိုင္း လိုလားအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုမို႔ သူ႕ကို မင္းအနားမွာ ရွိေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ပုိင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ပါ။
သူက မင္းကုိ အနမ္းေလး ေပးတယ္။ မင္းရဲ႕ လက္ကေလးကို ျမဲျမဲ
ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မင္း သူ႔အနားမွာ ရွိေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ နည္းေနလို႔ပါ။
အခ်စ္ပါလို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးၿပီး သူ႔အနားမွာ မင္းေနေပးတာ သူ႔ကို လံုး၀
မထိခုိက္ေစခ်င္လို႔ မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သနားတာေလ။
သူ႔ရဲ႕ အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ ရင္ခုန္သံ ရပ္တန္႔မတတ္ ျဖစ္သြားလို႔ သူ႔ကုိ
ပံုအပ္လိုက္ခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းတာ ေလာက္ပါ။
သူ႔ကို သိပ္ ဂ႐ုစိုက္လို႔ သူ႔အျပစ္ေတြကို ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈပါ။
အေတြးထဲမွာ ေန႔တုိင္းလိုလို သူ႔တစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိေနတယ္လို႔ မင္း သူ႔ကုိေျပာသလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ လိမ္ေနတာ။
သူ႔အတြက္ ကိုယ့္ႀကိဳက္တဲ့ အရာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူး မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ေပးကမ္း စြန္႔ၾကဲ ရဲတဲ့ စိတ္ဓါတ္ပါ။
သူ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ မင္း အသည္းေႂကြမတတ္ ခံစားရသလား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
သူရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ အတြက္ အျပင္ပန္း မဟုတ္ေတာင္ စိတ္ထဲက က်ိတ္ ငိုေကၽြးခဲ့ရသလား။
အဲဒါ အခ်စ္ေလ။
မင္းရဲ႕ ေမတၱာစစ္ ေမတၱာမွန္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ေတြကို သူ
ျမင္ႏိုင္ရဲ႕လား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
ဒုကၡေတြ သုခေတြနဲ႔ စည္းေႏွာင္ထားၿပီး အဲဒီ ႀကီးမားတဲ့ အားေတြက မင္းတုိ႔
ႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္တြဲညီညီ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားတာလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။
သူ႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သူ႔ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္း တစ္ခုအေနနဲ႔ လက္ခံထားတာလား။
အဲဒါ အခ်စ္ပါ။
တျခားသူေတြကုိ စြဲေဆာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ သူ႔ကိုပဲ
အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ သစၥာရွိရွိနဲ႔ အတူ လက္တြဲေနသလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။
မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသား၊ မင္းရဲ႕ အသက္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ဘ၀ကို သူ႔ကို ေပးဖုိ႔ ၀န္မေလးဘူးေလ။
ဒါဟာ အခ်စ္ပဲေပါ႔။
အခု အခ်စ္ဟာ သိပ္ ခါးသီး နာက်င္ေနေစမယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္ၾကဦးမလဲ။
ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဒါႀကီးကို တစ္ဘ၀လံုး ရွာေနဦးမလဲ။
က်ေနာ္တို႔ ဒါကို ဘာလုပ္ဖုိ႔ ေတာင့္တေနဦးမလဲ။
ဒီအနာတရ၊ ဒီမခ်ိမဆံ့ ေ၀ဒနာ၊ ဒီဒုကၡေတြက ဘာေၾကာင့္လဲ။
ကိုယ့္ရဲ႕ အတၱကိုေတာင္ ဆန္႔က်င္ရဲတဲ့ သတၱိနဲ႔ေလ။ အဲဒါ ဘာအတြက္လဲ။
အေျဖက သိပ္႐ိုးရွင္းပါတယ္။ အဲဒါ အခ်စ္ေၾကာင့္ေလ။
ဘယ္ေလာက္ထိ စြဲေဆာင္အား ေကာင္းသလဲဆိုရင္ အခ်စ္ မရွိဘူး ဆိုတဲ့လူေတြေတာင္
ခံစားၾကည့္ခ်င္တယ္။ ရွိၿပီးသား လူေတြက သူမ်ားကိုလည္း ခံစားေစခ်င္တယ္ေလ။
မွတ္ခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္းမွ ပို႔ေပးလိုက္ေသာ အီးေမးလ္မွတဆင့္ ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
Wednesday, March 18, 2009
၀ိုင္းကူရွာၾကရေအာင္
ျမင္းဘယ္ႏွစ္ေကာင္ရွိလဲ ေရတြက္ၾကရေအာင္...
ဒီပံုထဲမွာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ.. အေျဖမွန္. မမွန္ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားေနာ္..
ကဲ... စာထဲမွာပါတဲ့အတုိင္းဘဲ.. မ်က္ႏွာဘယ္ႏွစ္ခုရွိလဲ ရွာၾကည့္ရေအာင္..
ဒီပံုထဲမွာေရာ.. ဘာေတြျမင္ရလဲ...
လူပံုလား... Liar လား
ကေလးေလးတေယာက္..ဘယ္နားမွာလဲရွာၾကည့္ရေအာင္..အားလံုးအပ်င္းေျပေစဖို႔
အိမ္ေတြလား.... လူေတြလား.. ၀ိုင္းစဥ္းစားၾကပါဦး
ေတာ္ေတာ္ထက္တဲ့ ဓါးပါလား..
၀ိုင္းကူကပ္ပါဦး... စုတ္ေနကုန္ၿပီ..
ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး.. လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားပါလိမ့္Friday, February 27, 2009
ရတက္မေအးႏုိင္ေသာ မနက္ျဖန္မ်ားစြာ
ထိုင္း- ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္မွာ အလုပ္သမားေတြ ရက္ရက္စက္စက္အဖမ္းခံေနရတယ္လို႔ ၾကားေတာ့.. အတိတ္ေဟာင္းဆီကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္...
အဲဒီတုန္းက က်မလည္း အမ်ားသူငါလုိ အလုပ္လုပ္ခြင့္လက္မွတ္မရွိတဲ့ ေရႊ႕႕ေျပာင္းအလုပ္သမားတေယာက္ေပါ့...
မနက္ ၈ နာရီကေနၿပီးေတာ့ ည ၉ နာရီထိ ပံုမွန္အလုပ္အခ်ိန္ၿပီးေအာင္... ကိုယ့္ကိုသတ္မွတ္ထားတဲ့ အလုပ္ၿပီးေအာင္... အားလံုး ကုန္းရုံးၿပီး လုပ္ေနၾကခ်ိန္မွာ... အလုပ္ႀကီးၾကပ္သူေတြျဖစ္တဲ့ တရုတ္ႏုိင္ငံသားေတြနဲ႔ စက္ရုံမွာ တာ၀န္ရွိတဲ့ ထိုင္းေတြက ဟိုတစု..ဒီတစု...။
ဒါေပမဲ့ ၉ နာရီထိုးျပန္ရမဲ့အေရးမို႔ ဘာေတြ..စုစု..စုစု ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဂရုမစိုက္အားပါဘူး။
"ေျပးၾကေဟ့..ဂိတ္၀မွာ ပုလိပ္ေရာက္ေနကုန္ၿပီ."
အသံလည္းၾကားေရာ.. သာမန္အခ်ိန္ဆိုရင္တယုတယကိုင္တြယ္ရတဲ့ စက္ရုံအထည္ေတြကိုလည္း မသအားေတာ့ပါဘူး..။ အထည္ေတြကို ပံုးထဲ ျပန္ထည့္သူကထည့္.. ကတ္ေၾကး၊ အပ္ေတြကို ႀကံဳးထည့္ၿပီး.. သိမ္းသူေတြကသိမ္း... မီးပိတ္ၿပီးေတာ့ ေျပးသူေတြကေျပး.. ျပာယာခတ္သူေတြထဲမွာ က်မလည္းပါတာေပါ့၊
ေမေမကေတာ့ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကို စုၿပီး.. စက္ရုံထဲမွာသိတဲ့ အစ္ကိုႀကီးေတြက က်မတို႔လိုကေလးေတြကို အေပါက္၀ေရာက္ေအာင္.. ဆြဲေျပးပါေတာ့တယ္...
ေမွာင္ေမွာင္စမ္းစမ္းထဲမွာ အေရွ႕ဘက္ဂိတ္ကိုလည္းသြားဖို႔မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့လို႔..အေနာက္ဘက္ခိုးေပါက္ေတြကို တအားႀကံဳးေျပးၾကတယ္။ ပြဲေတာ္လည္းမဟုတ္ပါဘဲ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနတဲ့အျဖစ္အပ်က္ရဲ့ ဇစ္ျမစ္ကေတာ့ ရွိတဲ့ခိုးေပါက္က တခါကို လူတေယာက္ဘဲထြက္လို႔ရပါသတဲ့....
ဒါေတာင္ တခ်ဳိ႕အေတြ႔အႀကံဳရွိတဲ့လူေတြက ပုလိပ္ဖမ္းရင္ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ရက္.. တပတ္ေလာက္ၾကာတတ္လို႔.. လိုအပ္တဲ့အရာေတြကို အိပ္ေဆာင္မွာျပန္ယူေနလို႔ေတာ္ေသးတယ္..။ ေနာက္မို႔ဆိုရင္ စက္ရုံမွာလုပ္တဲ့ အလုပ္သမား ၈၀၀ေလာက္နဲ႔ ခိုးေပါက္ ၄ ေပါက္နဲ႔... တညလံုးအျပင္ေရာက္ဖို႔..လမ္းကိုမျမင္ႏုိင္ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ဘဲ ပုလိပ္လက္ကလြတ္ဖို႔အေရး ခိုးေပါက္ကိုယ့္အလွည့္က်ေအာင္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေစာင့္လိုက္ရတယ္ဘဲဆိုပါေတာ့..။
ကိုယ့္အလွည့္က်လို႔ အျပင္လည္းေရာက္လာေရာ.. ေနာက္ထပ္အပူတခုက ထပ္ဆင့္လာရတယ္..။ မဲေဆာက္လိုေနရာမ်ဳိးက လမ္းသူရဲေတြက အရမ္းမ်ားတယ္.. မ်ားသေလာက္လဲ သက္ေရာက္မွဳေတြကရွိတယ္....
ကိုယ့္ဘက္က အုပ္စုနည္းလို႔.. အမ်ဳိးသမီးေတြကို ေတြ႔ရင္ မုဒိမ္းက်င့္..သတ္ပစ္သလို... ေယာက္်ားေလးေတြကိုေတြ႔ရင္လည္း ရိုက္ပုတ္ၿပီးေတာ့ ပါသမွ်ကို အကုန္ယူေတာ့တာဘဲ... အဲဒီေတာ့ အုပ္စုေတာင့္ေအာင္ ေစာင့္ၾကရတယ္ဆိုပါေတာ့...
အဲဒီလိုနဲ႔.. ကုိယ့္အိမ္တံခါးကိုဖြင့္ၿပီးေတာ့ အားလံုးေသာ့ခတ္.. အိပ္ယာထဲေရာက္မွဘဲ..သက္ျပင္းခ်ၿပီး... ေအာ္.. ငါအိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီဆိုၿပီး စိတ္ေအးရသလို ေနာက္တေန႔အတြက္ စဥ္းစားရင္း ပူပန္မွဳတ၀က္နဲ႔ အိပ္ယာ၀င္ခဲ့တယ္...
Monday, December 15, 2008
ေတာင္းဆု
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက…
တေန႔ေတာ့ငါၿငိမ္းခ်မ္းမယ္….
လက္ရွိအေျခအေနက…
အိမ္ေခၚစရာ တဲစုတ္ေတာင္မွမဲ့….
ေလာကမွာ ငါပိုင္ဆုိင္ရာ…
ေျခတဖ၀ါးစာ..
ေျမကြက္ေလးေတာင္မရွိပါ…
လြမ္းရတဲ့ ေမြးေမေမ…
အခုေတာ့ဘယ္ဆီကိုေရာက္ေန….
ေလးစားရတဲ့ ခ်စ္ေဖေဖ….
ေပၚတာပါၿပီး ျပန္ေပၚမလာ….
အစအေနေပ်ာက္ေနခဲ့တာၾကာ….
ကံၾကမၼာရယ္…
အခြင့္သာေပးရင္…
ေပ်ာ္ရႊင္စရာငါ့မိသားစုနဲ႔….
ေအးခ်မ္းတဲ့ဘ၀ကိုဘဲ…
ငါ့ကိုေပးလွည့္ပါ…။
Wednesday, December 3, 2008
အဆံုးသတ္
ျဖဴေလးဆိုတဲ့ စိတ္၀င္စားစရာ အုိင္ဒီေလးကို ေတြ႔ေတာ့ ဇြဲရဲ့ ဂ်ီေမးလ္ အိုင္ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ဖို႔ သူ႔ကို ဖိတ္ထားလိုက္တယ္….
အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာထိုကိစၥကို႔ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္္….
တရက္တြင္..
ဟာ….. ျဖဴေလးဆုိတဲ့ အုိင္ဒီက အင္တာနက္အြန္လိုင္းျဖစ္ေနပါလား… နည္းနည္းခ်က္ၾကည့္မွဘဲ…
..ေဟး… ေနေကာင္းလား..
ဟုတ္ကဲ့.. ေကာင္းပါတယ္… ရွင္က ဘယ္ကလဲ….
… ကိုယ္ကရန္ကုန္မွာေနတာ… မဂၤလာေတာင္ညႊန္႔မွာေလ..မင္းကေရာ
က်မလည္း ရန္ကုန္မွာပါဘဲ…စမ္းေခ်ာင္းမွာေလ..
…ေအာ္.. ဒါဆိုရင္ ျဖဴေလးဆိုတာ မိန္းကေလးေပါ့ေနာ္….
ဟုတ္ကဲ့…ရွင့္နာမည္ကေရာဘယ္လိုေခၚလဲ….
..ကိုယ့္နာမည္က ဇြဲလို႔ေခၚတယ္…...မင္းနာမည္က ျဖဴေလးဘဲလား…
ဟုတ္ကဲ့…
..ဒါဆို.. ကိုယ္တို႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ၿပီေပါ့ေနာ္….
ဟုတ္ကဲ့…
အဲဒီလိုဘဲ အင္တာနက္မွာ စကားေျပာရင္းေျပာရင္း ျဖဴေလးနဲ႔ ဇြဲတို႔ရဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြ ခုိင္ၿမဲခဲ့တယ္။
က်ေနာ္.. သူႏွင့္ အင္တာနက္မွာ စကားစေျပာရေတာ့.. တိုးညွင္းလြန္းတဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ အသံေအာက္မွာ…. က်ေနာ္နစ္ေျမာသြားခဲ့တယ္။
သူဖြင့္ျပထားတဲ့ ၀ပ္ဘ္ကမ္ ထဲက နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ ျဖဴျဖဴနဲ႔ ေေသးေသးသြယ္သြယ္ သူ႔ပံုရိပ္က က်ေနာ့္ကို အၿမဲတမ္းစိုးမိုးထားတယ္…
ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့… ျဖဴေလးက ဇြဲရဲ့ ႏွလံုးသားတေနရာမွာ ေနရာယူၿပီးေနၿပီ…
ျဖဴေလး… မင္းကို..ကိုယ္ခ်စ္မိေနၿပီ…
သူလည္း က်ေနာ့ကိုမျငင္းပါဘူး…
ျဖဴေလးလဲ…ဇြဲကို ခ်စ္ပါတယ္….
ခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ… သူနဲ႔က်ေနာ္ အျပင္မွာ ခ်ိန္းေတြ႔ ျဖစ္ၾကတယ္…
ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ေလးနဲ႔ လွေေနတဲ့ က်ေနာ့ခ်စ္သူကို က်ေနာ္ ရူးမတတ္ခ်စ္တယ္…
ဒါေပမဲ့ အျပင္မွာေတြ႔တဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ ျဖဴေလးကေတာ့ အၿမဲတမ္း.. မတုန္မလွဳပ္ပံုစံနဲ႔.. က်ေနာ္သူ႔ကို အားမလုိအားမရျဖစ္မိတယ္…
အင္တာနက္ေပၚမွာဆိုရင္ေတာ့… ျဖဴေလးရဲ့အသံက ေႏြးေထြးအသက္၀င္ၿပီး တကယ့္လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲနဲ႔….
ခ်စ္သူသက္တမ္း (၆) လအၾကာမွာေတာ့…
ဇြဲ…
ဇြဲကို အရမ္းခ်စ္ေပမဲ့ ျဖဴေလးကိုေမ့ၿပီး ဇြဲကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားႏိုင္မဲ့ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကိုရွာလိုက္ပါေတာ့….
ျဖဴေလးက.. ဇြဲနဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူး…. ျဖဴေလးတို႔ရဲ့ဇါတ္လမ္း..ဒီမွာဘဲ အဆံုးသတ္လိုက္ၾကရေအာင္…
ျဖဴေလး
စာတိုေလးေၾကာင့္ ဇြဲ သူ႔ကို အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးၾကည့္ရေအာင္ အင္တာနက္မွာ တညလံုးနီးပါးေစာင့္ေနခဲ့တယ္…
ဒါေပမဲ့ သူအြန္လုိင္းမလာခဲ့ဘူး…
သူ႔ကိုအီးေမးလ္ေတြျပန္ထားေပမဲ့လည္း သူဆီကစာမျပန္လာဘူး….
သူ႔ဆီကစာကို ေစာင့္ရင္းနဲ႔… တပတ္ေလာက္ၾကာသြားခ့ဲတယ္… သူကေတာ့ အြန္လိုင္းမွာေပၚမလာပါဘူး.. လြယ္လြယ္ခ်စ္ၿပီး..လြယ္လြယ္လမ္းခြဲတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးအျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး... မုန္းႏိုင္၊ ေမ့ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားေပမဲ့.. ထင္သေလာက္မလြယ္ခဲ့ဘူး။
ေဟ့ေကာင္..ငဇြဲ..
ဟာ.. ငေအာင္… ဘယ္သြားမလို႔လဲ….
ငါ့ကိုခနလိုက္ခဲ့ေပးပါဦးကြာ… အစ္မက သြားစရာရွိလို႔တဲ့…. သူ႔ကိုထားခဲ့ၿပီး.. မင္းနဲ႔ငါနဲ႔.. အတူတူျပန္လာမယ္.. ၿပီးမွ.. ေမာင္မ်ဳိးရဲ့ မဂၤလာေဆာင္အတူသြားရေအာင္..
မင္းအစ္မက ဘယ္ကိုသြားမွာလဲကြ…
စမ္းေခ်ာင္းကိုသြားမွာတဲ့ကြ…
က်ေနာ့္ရင္ထဲ ဒုတ္ခနဲ႔တုန္သြားတယ္….ေအး.. ဒါဆိုလဲသြားရေအာင္ေလ..
ကားေပၚမွာ.. ငေအာင္က ေမာင္မ်ဳိးရဲ့ သတို႔သမီးအေၾကာင္း မရပ္မနားေျပာေနေလရဲ့…
ေဟ့ေကာင္.. ငမ်ဳိးရဲ့ေကာင္မေလးက လွလိုက္တာကြာ.. ျဖဴျဖဴေလး…
ျဖဴျဖဴေလးဆိုေတာ့.. ျဖဴေလးပံုစံကို ဖ်တ္ခနဲ ျမင္ေယာင္လိုက္တယ္… ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး…
အင္းစိန္ေရာက္ေတာ့… ငေအာင္ရဲ့ အစ္မက..
ရပ္..ရပ္.. ဒီမွာဘဲ..ရပ္ေတာ့.. ဟုဆိုကာ.. အလ်င္စလိုပင္ ကားေပၚမွဆင္းသြားေလသည္။
အစ္မ.. အစ္မ.. အိတ္က်န္ေနၿပီေလ… အာ.. ဒီအစ္မတေယာက္လဲ.. ကိုယ့္ပစၥည္းေတာင္..ကိုယ္ေမ့ေနတယ္… သြားလိုက္ေပးရဦးမယ္… ငဇြဲ..မင္းပါလိုက္ခဲ့… မင္းပါမွ.. ငါလည္း ျပန္ထြက္လို႔လြယ္မွာကြ..
ေအးပါကြာ.. ျမန္ျမန္လုပ္.. ငမ်ဳိးမဂၤလာေဆာင္ေနာက္က်ေနဦးမယ္…
ေအးပါ.. ျမန္ျမန္လာ…
ၿခံထဲေရာက္ေတာ့.. လူေတြက ရွဳတ္ရွပ္ခတ္လို႔ေနသည္။ ဘာပြဲလုပ္မလို႔ပါလိမ့္ဟူေသာ အေတြးမွမစခင္…
ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔..သနားစရာေလးေနာ္… သူ႔ရည္းစားသာရွိရင္ေတာ့.. ေတာ္ေတာ္ႏွေျမာမွာဘဲ… ဟူေသာ စကားေတြေၾကာင့္ ဒီအိမ္မွာ ၀မ္းနည္းစရာ တခုခုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ.. သိလိုက္တယ္…
အိမ္ထဲ၀င္သြားေသာ ငေအာင့္အစ္မကို အထုပ္လိုက္ေပးဖို႔အတြက္ အိမ္ထဲ၀င္သြားေတာ့.. ဇြဲရဲ့ ေျခလွမ္းေတြ ဆက္လွမ္းလို႔မရေအာင္ ရပ္တန္႔သြားေစခဲ့တာက ေသဆံုးသူရဲ့ အေလာင္းပင္….
ျဖဴေလး….ဘုရား..ဘုရား.. မဟုတ္ပါေစနဲ႔… (ခ်စ္သူနဲ႔ မေပါင္းဖက္ရေပမဲ့လည္း… က်ေနာ္ အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူကို ယခုလို ပံုစံႏွင့္ မျမင္လိုပါ..)..
ႏွေျမာစရာႀကီးမဟုတ္လား ငဇြဲ… သူက ငါ့အစ္မ..သူငယ္ခ်င္းရဲ့ညီမေလးေလ… ေရာဂါသည္ေလးမို႔.. တအိမ္လံုး.. ပိုးေမြးသလိုေမြးထားတာ… ေသမဲ့ရက္ကို ထိုင္ေစာင့္ေနရရွာတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့… လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ေလာက္ကမွ ပိုဆိုးလာလို႔ ေဆးရုံမွာတင္ထားတာ မေန႔ကဘဲဆံုးတာေလ….
ဇြဲရဲ့နားထဲ ၀င္တခ်က္မ၀င္တခ်က္နဲ႔… ျမင္ကြင္းထဲမွာလဲ ျဖဴေလးရဲ့ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ ရုပ္ပံုလႊာ… ႏွလံုးသားကို ဓါးနဲ႔မႊန္းေနသလို… တစစ္စစ္နာက်င္လွ်က္.. ရွဳိက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးမိေတာ့တယ္….
Wednesday, October 8, 2008
ခြန္အားသစ္
တျဖည္းျဖည္းရင့္မာလာတဲ့....
ကိုယ္၀န္ကိုၾကည့္ၿပီး…..
ပီတိေတြျဖာေနရသူက… ၾကည္ျဖဴရယ္ပါ…..
၀မ္းထဲက…. ရင္ေသြးငယ္ေလးရဲ့....
လွဳပ္ရွားမွဳေတြကို ခံစားရတုိင္း….
အတိုင္းအဆမရွိ.. ၾကည္ႏူးေနမိတယ္….
လွဳပ္ရွားေနတဲ့ေနရာကို...
ကိုင္တြယ္ ပြတ္သပ္ရင္းက..
ဒါကေတာ့ ေျခေထာက္ကေလး….
ဒါကေတာ့.. လက္ကေလးရယ္ဆိုၿပီး…
ထင္ေၾကးေပးရင္း.. တစိမ့္စိမ့္ၿပံဳးေနမိတယ္….
တကယ္တမ္းဆိုရင္…. ဒီရင္ေသြးရဲ့ အေဖဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကို … နည္းနည္းေလးမွ ထည့္မစဥ္းစားမိေနဘူး….
သူကၾကည္ျဖဴ႕ကို…. ဂရုစိုက္ေပမဲ့… ကေလးကိုေတာ့ တသက္လံုး… ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္သြားခ်င္တဲ့ ပံုစံမ်ဳိးလည္း မျမင္ရပါဘူး….
သူက… “ကိုယ္က.. အိမ္ေထာင္တခုလံုးကို…
တာ၀န္ယူႏိုင္မယ့္အရည္အခ်င္းမရွိေသးဘူး …..
ကိုယ္က ေက်ာင္းလဲမၿပီးေသးဘူး…
ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြလဲမရွိေသးဘူး….
မိဘေတြပို႔လာတဲ့ ေက်ာင္းစရိတ္ေတာင္ အလွ်င္မီွေအာင္ မနည္းသံုးေနရတာ…
အပိုေငြ ဘယ္္မွာရွိပါ့မလဲ….ၾကည္ျဖဴရယ္” …..
တခ်ိန္တုန္းက…. ကိုယ္တို႔အတူေနရင္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ… သူေတာင္းဆိုခဲ့ဘူးတဲ့… မိသားစုဆိုတဲ့ အေျခအေနတခုက သူညည္းျပသြားခဲ့တဲ့…. ဘူး …ေတြရဲ့… ေအာက္မွာ…
တစစီကြဲေၾကသြားခဲ့ၿပီလား… ၾကည္ျဖဴမသိပါ…
ဒီအခ်ိန္မွာ… သူ႔ရဲ့စကားေတြ သူေျပာသမွ်ေတြကို ဗိုက္ကေလး ပြတ္ၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးေလးဘဲ ေနရင္းနဲ႔ …. ဘာေတြေျပာသြားမွန္းကို မသိဘူး…..နားထဲမွာလည္း မၾကားခဲ့ဘူး…..
ဘယ္သူေတြ.. တာ၀န္ယူယူမယူယူ…. ကိုယ့္အေသြးထဲကျဖစ္ေပၚလာတဲ့… ကိုယ့္ရဲ့ ရင္ေသြးကိုေတာ့ … ၾကည္ျဖဴ..လက္လြတ္စပယ္..မလုပ္ပစ္ခ်င္ဘူး…
ဒါေပမဲ့.. သူ႔ကို ၾကည္ျဖဴေနာက္ဆံုးစကားတခြန္းကိုေတာ့ အၿပံဳးမပ်က္ ေေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္….
“ကို… ဒီကေလးကုိ.. တာ၀န္မယူႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာလား…..
အဲဒီလိုဆိုရင္လည္း… သြယ္သြယ္၀ိုက္၀ိုက္ေျပာေနစရာမလိုပါဘူး…
ၾကည္ျဖဴကေတာ့ ဒီကေလးကို ေမြးမယ္….
ကို တာ၀န္ယူစရာမလိုဘူး…
ဒါေပမဲ့ တခုေတာ့ရွိတယ္…. တခ်ိန္က်မွ… ဒါကိုယ့္ကေလးပါဆိုၿပီးေတာ့… အရန္သင့္ အမည္လာခံတာမ်ဳိးေတာ့ ၾကည္ျဖဴခြင့္မျပဳႏုိင္ဘူး…. ”
“ ဒါေတြဟာ.. ၾကည္ျဖဴ.. ကို႔ကို မုန္းလို႔ေျပာတာလည္းမဟုတ္ပါဘူး… ကို႔သေဘာပါ…
ကို႔မွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိပါတယ္…”
သူေရြးခ်ယ္မဲ့ လမ္းကို… ၾကည္ျဖဴႀကိဳေတြးၿပီးသားမို႔လို႔….. တအားေတာ့မခံစားရပါဘူး…
သူ.. ၾကည္ျဖဴ႕ရဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို.. စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပံုစံနဲ႔…. တခ်က္ၾကည့္ေတာ့… သူ႔ကိုအျဖဴစင္ဆံုးၿပံဳးျပခဲ့တယ္…
သူ.. ၾကည္ျဖဴ႕ကို ေက်ာခုိင္းသြားခဲ့တယ္….
က်န္ခဲ့တဲ့ ၾကည္ျဖဴကေတာ့…. လြယ္ထားရတဲ့ ရင္ေသြးငယ္ကေပးတဲ့ ခြန္အားေတြနဲ႔… အဓိပၹါယ္ရွိတဲ့ မနက္ျဖန္ေတြကို ျဖတ္သန္းဖို႔အတြက္.... ေျခလွမ္းသစ္ေတြျပင္ရင္း…
သူ႔နဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ကို ေက်ာခုိင္းလိုက္ပါတယ္…..
သူရွိမွ အရာအားလံုးကို ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး..... သူ...မရွိလည္း ဒါေတြကို ၾကည္ျဖဴရင္ဆုိင္ေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္တယ္ေလ.....
Monday, September 15, 2008
ပုစဥ္းေလးတေကာင္အေၾကာင္း
ေအးခ်မ္းတဲ့ ၿမိဳ ့ေလးတစ္ျမိဳ ့မွာ
တစ္ဦးကိုတစ္ဦး
အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရွိတယ္။
သူတို႔ဟာ အျမဲမခြါ
တစ္တဲြတဲြပဲ ေန႔တိုင္း
ပင္လယ္ေဘးကို သြားျပီး
ေနထြက္၊ ေန၀င္ခ်ိန္ကို သြားၾကည့္ၾကတယ္။
သူတို႔ကျမင္သူတကာ အားက်တဲ့ စံုတဲြေလးပါ။
ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔မွာ မေတာ္တဆ ကားတိုက္မႈေၾကာင့္ ေကာင္မေလး အျပင္းအထန္ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရျပီး ေမ့ေမွ်ာသြားခဲ့တယ္။ အိပ္ရာထဲမွာပဲ ျငိမ္သက္စြာလဲေလ်ာင္းေနရတယ္။
ေန႔ဖက္ဆိုရင္ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးနားမွာေနျပီးသူ႔နာမည္ကို တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေခၚတယ္။ ညဖက္ဆိုရင္ ဘုရားေက်ာင္းသြားျပီး ေကာင္မေလး က်န္းမာလာေစဖို႔ ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းတယ္။
အခ်ိန္ေတြ တေျဖးေျဖးကုန္လြန္သြားခဲ့ျပီး ေကာင္ေလးခမ်ာ ငုိရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြေတာင္
ခမ္းလုနီးေနျပီ။
ေကာင္မေလးက ေမ့ေမွ်ာေနဆဲပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္ေလးလက္မေလွ်ာ့ခဲ့ဘူး။ ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းျမဲ ဆုေတာင္းတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ညမွာ ဘုရားသခင္က ေကာင္ေလးရဲ႔ မေလွ်ာ့တဲ့ ဇဲြနဲ႔ေကာင္မေလးအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရားေၾကာင့္ သူ႔အေပၚ သနားသက္၀င္ျပီးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုေပးလိုက္တယ္။
ဘုရားသခင္က ေကာင္ေလးကို " ေကာင္မေလးရဲ႔အသက္ကို ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ လွဲလွယ္ႏိုင္မလား" လို႔ ေမးတယ္။ ေကာင္ေလးက
ေတြေ၀မေနဘဲ လဲွလွယ္ႏိုင္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖတယ္။
"ဒါဆိုေကာင္းျပီ။ ေကာင္မေလး အျမန္ႏႈိးလာဖို႔ အသင္ ပုစဥ္းဘ၀နဲ႔သံုးႏွစ္အသြင္ေျပာင္းရမယ္။ သေဘာတူႏိုင္လား" လို႔ ဘုရားသခင္က ေမးျပန္တယ္။
ေကာင္ေလးက မဆိုင္းမတြဘဲ သေဘာတူေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
မိုးလင္းတာနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ပုစဥ္းတစ္ေကာင္ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။ပုစဥ္းေလးက ေဆးရံုဖက္ကို အလွ်င္အျမန္ ပ်ံလာတယ္။ လူနာခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ႏိႈးေနျပီး ဆရာ၀န္တစ္ဦးနဲ႔ စကားေျပာေနတာကို ေတြ႔တယ္။
သူတို႔ေျပာေနတာေတြကို ပုစဥ္းက မၾကားရဘူး။ တစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ေနေတာ့ ေကာင္မေလး က်န္းမာလာျပီး ေဆးရံုက ဆင္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမေပ်ာ္ဘူး။ေနရာအႏွံ႔ ေကာင္ေလးကို လိုက္စံုစမ္းတယ္၊ လိုက္ရွာတယ္။
ေကာင္ေလး ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ ေကာင္ေလးက ပုစဥ္းအသြင္နဲ႔ေကာင္မေလးေဘးမွာ ရစ္၀ဲ ပံ်သန္းေနေပမဲ့ ေကာင္မေလးကို သူေခၚလို႔ မရဘူး။
ေပြ႔ဖက္လို႔ မရဘူး။ ေကာင္မေလးကိုပဲ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ရတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေႏြရက္ေတြ တေျဖးေျဖး ကုန္လြန္ျပီး ေဆာင္းဦးကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ေဆာင္းေလညင္းေတြေၾကာင့္ သစ္ရြက္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြကုန္တယ္။ ပုစဥ္း
ဒီေနရာက ခြာရေတာ့မယ္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖင့္ ေကာင္မေလးရဲ႔ပုခံုးထက္နားကို သူအရဲစြန္႔ျပီး သြားနားလိုက္တယ္။ ႏူးညံ့တဲ့ ေတာင္ပံနဲ႔
ေကာင္မေလးရဲ႔ ပါးျပင္ကို ထိလိုက္တယ္။ ေသးငယ္တဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ပုခံုးသားကို ႐ႈိက္နမ္းလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး သတိမထားမိခင္မွာ သူတိတ္တဆိတ္
ထပံ်လာခဲ့တယ္။
မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာပဲ ေႏြဦးရာသီကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေႏြေရာက္တာနဲ႔ခ်က္ခ်င္းပဲ ပုစဥ္းဟာ ေကာင္မေလးနားကို အေရာက္ပ်ံသန္းလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့
သူရင္းႏွီးတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ေဘးမွာ ခန္႔ညားတဲ့ သူစိမ္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုသူ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ပ်ံသန္းေနတဲ့ သူ႔ေတာင္ပံေတြ ေလဟာနယ္ တ၀က္တပ်က္မွာ
အရပ္တန္႔ခံလိုက္ရတယ္။
လူေတြက ေကာင္မေလး ကားတိုက္ခံရတာ ဒဏ္ရာေတြ ဘယ္ေလာက္ ျပင္းထန္ေၾကာင္း၊ဒဏ္ရာေတြကို ကုသေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ဟာ ေကာင္မေလးအေပၚ ဘယ္ေလာက္ ဂ႐ုစိုက္ေၾကာင္း၊
သူတို႔ရဲ႔ အခ်စ္ေတြက စံတင္ထိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေကာင္မေလး ဘ၀က အရင္လိုေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ေနျပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာသံေတြကိုပုစဥ္းၾကားလိုက္ရတယ္။ ပုစဥ္း ရင္ကဲြရျပန္တယ္။ ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးနဲ႔
ေကာင္မေလး ပင္လယ္ေဘးသြားျပီး ေန၀င္၊ ေနထြက္ၾကည့္တာကို သူအျမဲေတြ႔ေနရေပမဲ့တစ္ခါတေလ ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးထက္မွာ ခဏသြားနားတာကလဲြလို႔ သူဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ပုစဥ္းေလးဟာ ရင္ထဲက ေ၀ဒနာေတြကို ၾကိတ္မွိတ္ခံစားရင္ ဒီႏွစ္ေႏြဟာခါတိုင္းေႏြထက္ ပိုရွည္လွ်ားေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ေကာင္မေလးနားမွာ
ရစ္၀ဲပ်ံသန္းဖို႔လည္း သူမွာ ခြန္အားေတြ ဆုတ္ေလ်ာ့ေနတယ္။ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ တီးတိုးစကားေျပာသံနဲ႔ ရယ္သံေတြက သူ႔ကိုအသက္႐ႈက်ပ္ေစတယ္။
သံုးႏွစ္ေျမာက္ ေႏြရာသီမွာေတာ့ ပုစဥ္းဟာ ေကာင္မေလးကို ခဏခဏသြားမၾကည့္ေတာ့ဘူး။ သူနားေနက် ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးကို ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးက
တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႔ဖက္ထားတယ္။ သူ႔ေတာင္ပံနဲ႔ ထိေနက် ေကာင္မေလးရဲ႔ပါးျပင္ဟာလည္း ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးက တယုတယနမ္းေနတယ္။ ပုစဥ္းရင္ကဲြတစ္ေကာင္က
သူ႔တို႔ေဘးမွာ ရစ္၀ဲေနတယ္ဆိုတာကို ခ်စ္တင္းေႏွာျပီး ၾကည္ႏႈးေနတဲ့သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သတိထားမိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္မေလးကလည္း အတိတ္ဆိုတာကိုလံုး၀ သတိေမ့သြားခဲ့ျပီေလ။
သတ္မွတ္ထားတဲ့ (၃)ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္ဖို႔ တစ္ရက္အလိုမွာေကာင္မေလးနဲ႔ ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးတို႔ လက္ထပ္လိုက္ၾကတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းထဲ
သူပ်ံ၀င္ျပီး ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးထက္မွာ နားလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးနဲ႔ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးရဲ႔ ဘုရားသခင္ထံ သစၥာခံယူေနတဲ့ အသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။
ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးရဲ႔ လက္ကို လက္ထပ္လက္စြပ္ စြပ္ေပးျပီးနမ္းလိုက္တာကို သူေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ႔ပါးျပင္ငယ္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာခဲ့တယ္။
"အသင္ ေနာင္တရျပီလား" ဘုရားသခင္က ပုစဥ္းကို ေမးတယ္။
"ေနာင္တ လံုး၀မရပါဘူး" မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ရင္း သူျပန္ေျဖတယ္။
"မနက္ျဖန္ဆို လူ႔ဘ၀အသြင္ ေျပာင္းလို႔ရျပီ" ဘုရားသခင္က ေျပာေတာ့ ပုစဥ္းက
ေခါင္းခါျပီး "ပုစဥ္းအျဖစ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တစ္သက္လံုး ေနပါရေစေတာ့။
တစ္ခ်ဳိ႔ကံတရားက လက္လြတ္ဆံုး႐ံႈးဖို႔ စီရင္လာျပီးသားပါ။ တစ္ခ်ဳိ႔ဖူးစာကေပါင္းစပ္ဖို႔ ကံပါမလာခဲ့ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာ ရယူပုိင္ဆိုင္မွ
မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ရယူပိုင္ဆိုင္ျပီးရင္ေတာ့ေကာင္းေကာင္း တန္ဖိုးထား ခ်စ္တတ္ရမယ္"
သင့္ရဲ႔ ပုခံုးေပၚမွာေရာ ပုစဥ္းေလးတစ္ေကာင္ နားခဲ့ဖူးသလား..
(မွတ္ခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အီးေမးလ္မွ ပို႔လာေသာ ဇာတ္လမ္းအား တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္)
Wednesday, September 3, 2008
ေျဖေပးပါ..
ပူျပင္းတဲ့ႏွလံုးသားလမ္းကို...
ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသူငါ့ကို...
အၾကင္နာေရေအးနဲ႔ေစာင့္ႀကိဳသူ...ခ်စ္သူ...
နာက်င္မွဳေတြနဲ႔...
ႏွလံုးသားေၾကမြမတတ္....
ဒဏ္ရာေတြကို... ေမတၱာေတြနဲ႔..
ကုစားေပးသူ... ခ်စ္သူ....
ယိုင္နဲ႔နဲ႔ႏွလံုးသားနဲ႕...
ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ငါ့ကို..
ညင္သာစြာေဖးကူသူ...ခ်စ္သူ...
အခ်ိန္ၾကာလာလို႔....
အသစ္သစ္ေတြလာရင္ေရာ...
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔....
ငါ့လက္ကိုမလႊတ္ဘဲ...
အသက္ထက္ဆံုး....
တြဲေခၚမွာလား... ခ်စ္သူ..။
ကမာၻပ်က္ေစခဲ့တဲ့ ဧၿပီ (၁၀) ရက္
ငယ္ငယ္ကတည္းကေပါ့....
အေဖနဲ႔ တူတူသြားခဲ့တဲ့ေနရာေတြကို....
ျပန္သတိရမိတယ္....။
တခ်ိန္တည္းမွာဘဲ...
က်မရဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ..
မေမ႔ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကိုလဲ..
ျပန္ျမင္ေယာင္လာတယ္....။
က်မက... ေဖေဖသြားေလရာလိုက္သြားတတ္သလို...
ေဖေဖကလည္း က်မကို ေခၚသြားလို႔ရရင္ ေခၚသြားေလ့ရွိပါတယ္...
က်မရဲ့ေဖေဖက... က်မတို႔မိသားစုကို.... အရမ္းခ်မ္းသာေအာင္ မရွာေဖြေပးႏုိင္ေပမဲ့.... ေနဖို႔စားဖို႔လံုေလာက္တဲ့... လူလတ္တန္းစားထဲမွာ က်မတို႔မိသားစုက အပါအ၀င္ျဖစ္ၿပီး.. ေအးခ်မ္းတဲ့ မိသားစုေလးတခုကို ေဖေဖက ဖန္တီးေပးခဲ့ပါတယ္....။
အရက္ေသာက္တတ္တဲ့ ေဖေဖက ညေနအိမ္မျပန္လာတုိင္း... ေမေမက က်မကို လိုက္ေခၚခိုင္းလို႔... ရြာထဲက အရက္ဆိုင္ေတြဆီ ႏွံ႔ေနအာင္ သြားခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားရင္... ဒီအခ်ိန္မွာ ရွက္သလိုလိုျဖစ္မိေပမဲ့.... အဲဒီတုန္းက..ကေလးသဘာ၀.. ေဖေဖ့ေဘးမွာ ထုိင္ရင္း အျမည္းစားၿပီး...ေဖေဖ့ကို ေစာင့္ေနရတာကိုက က်မေပ်ာ္ေနခဲ့တာဘဲ.....။
ညဘက္ေတြဆိုရင္... ေဖေဖက ၀တၳဳေတြဖတ္တဲ့အခါတိုင္း... စာမက်က္ဘဲ...ေဖေဖ့ေဘးမွာ အတင္း၀င္ၿပီး ၀တၳဳလုိက္ဖတ္ခဲ့တဲ့ ညေတြကိုလည္း မွတ္မိေသးပါရဲ့ေဖေဖရယ္....။
က်မ ငါးတန္းစာေမးပြဲေျဖၿပီးလို႔... ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မွာ... က်မတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမိသားစုကို... ကံၾကမၼာမုန္တိုင္းက တုိက္မွန္းမသိတိုက္ခတ္ခဲ့တယ္....။
ေဖေဖစၿပီး က်န္းမာေရးမေကာင္းျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ... ေဖေဖအရမ္းႀကိဳက္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးကို မနက္စာေကၽြးၿပီး ေဆးတုိက္ေတာ့...ေဖေဖမစားႏိုင္ခဲ့ဘူး...။
ကေလးသာသာရွိေသးတဲ့က်မကေတာ့... ေဖေဖမစားႏုိင္တဲ့ အသီးေတြ.. မုန္႔ေတြကို စားရလို႔.. ေပ်ာ္ေနခဲ့တာကို စဥ္းစားတိုင္း... စိတ္ထဲမွာ ေဒါသထြက္မိတယ္....။
ရင္ေတြအရမ္းပူလို႔ဆိုၿပီး... ေရပုလင္းကို အၿမဲတမ္းဖက္တြယ္ထားတတ္တဲ့ေဖေဖက... သစ္တိုသီးစားခ်င္တယ္ဆိုလို႔... သားအဖႏွစ္ေယာက္.. သစ္တိုသီးအကင္းေတြကိုေကာက္ၿပီး... ဆားအစပ္ေတြနဲ႔တို႔စားၾကတာလဲ ျမင္ေယာင္ေနမိေသးတယ္...။
အဲဒီတစ္ညမွာေတာ့....ေဖေဖေနမေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး... က်မတို႔ညီအစ္မေတြအားလံုး... ေဖေဖ့ေဘးမွာ ေမေမကေခၚသိပ္လို႔အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ....
ဧၿပီလ (၉) ရက္ေန႔.. မနက္ (၃) နာရီထိုးမွာ... ေမေမ၊ ေဒၚေလးနဲ႔ ဦးေလးတို႔... ပ်ာပ်ာသလဲနဲ႔... ေဖေဖ့ကို ေဆးရုံေခၚသြားေတာ့.... က်မက ဒီေန႔ေဖေဖ ေဆးရုံရက္ခ်ိန္းရွိလို႔ သြားၾကတယ္ေပါ့.....။
အဲဒီတစ္ေန႔လံုး.... အဖိုး၊အဖြား.. ဦးေတြ၊အေဒၚေတြ...အားလံုးအလုပ္ရွဳပ္ေနၾကတယ္...။
အဖိုးကေဆးရုံကိုလိုက္သြား.... အေဒၚေတြက စြပ္ျပဳတ္ေတြျပဳတ္ေပါ့....။ က်မတို႔ကေတာ့ ေဖေဖေဆးရုံတက္လို႔.. သက္သာသြားရင္.. ျပန္လာမယ္လို႔ဘဲ.. ယံုၾကည္ခဲ့တယ္....။
အဲဒီညက... က်မတို႔ညီအစ္မေတြ.... အေဒၚအိမ္မွာသြားအိပ္ခဲ့ရတယ္....။ ဒါေပမဲ့.. ည (၁၁) နာရီထိုးေလာက္မွာ.... ေဆးရုံလုိက္သြားတဲ့ အေဒၚက ေရာက္လာၿပီးေတာ့..
...အိမ္ေသာ့ေပး... ကေလးေတြပါေခၚခဲ့တဲ့... သူတို႔ျပန္လာၾကၿပီ....
အေဒၚက က်မတို႔ကို
...သမီးတို႔ ထၾက... ထၾက.. အိမ္ျပန္ရေအာင္....
က်မတို႔ညီအစ္မေတြအားလံုး... အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔.. အိမ္ျပန္ေရာက္သြားေတာ့.. ေဖေဖ့ကို ေဆးပုလင္းတန္းလန္းနဲ႔..ေတြ႔ရတယ္... အိမ္မွာလည္း လူစံုတက္စံုေပါ့...။
ေမေမကငိုေနလို႔... ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုၿပီး... တခ်က္ေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားေပမဲ့.... မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာရွိတဲ့... ေဒၚငယ္ေဘးမွာသြားထိုင္ေတာ့... ေဒၚငယ္က ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ေနတယ္...
...အဲဒါဘာလုပ္ဖို႔လဲေဒၚငယ္.... လို႔ေမးလိုက္ေတာ့...
ေဒၚငယ္က..... ေဖေဖေသာက္ဖို႔...တဲ့....
ကေလးျဖစ္ေပမဲ့.... ေဖေဖ့ရဲ့ အသက္ရွဴသံျပင္းျပင္းေၾကာင့္ က်မအိပ္လို႔မရခဲ့ဘူး..... အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္... အဲဒီအသက္ရွဴသံေတြကို... ေၾကာက္လဲေၾကာက္ေနခဲ့တယ္.... ပင္ပင္ပန္းပန္းအသက္ရွဴေနရတဲ့... ေဖေဖ့ကိုလဲ သနားတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ဘဲ..မိုးလင္းလာတယ္.... ေဖေဖ့ရဲ့အသက္ရွဴသံေတြက ပိုက်ယ္လာတယ္.... အဲဒီအခ်ိန္မွာ... က်မစၿပီးေတာ့..တကယ္လို႔ေဖေဖသာ... ငါတို႔မိသားစုကို.. ခြဲသြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့အေတြးကို....ေတြးလာတယ္....။
က်မ အရမ္းကို တုန္လွဳပ္သြားခဲ့တယ္... က်မဘ၀မွာ တခါမွမေတြးဖူးခဲ့တဲ့အေတြးမို႔... ဘာလုပ္ရ..ကိုင္ရမွန္းမသိဘဲ....မ်က္ရည္ေတြနဲ႔.... ဘုရားစင္အေရွ႕မွာ... ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ရွိခုိးၿပီး..ဆုေတာင္းေနခဲ့မွန္းေတာင္ ... မမွတ္မိေတာ့ဘူး....။
ဒါေပမဲ့ ကေလးျဖစ္တဲ့ က်မရဲ့ဆုေတာင္းကိုဘဲ... ဘုရားကအေလးမထားတာလားေတာ့မသိဘူး...
မနက္ (၆) နာရီခြဲေလာက္ေရာက္ေတာ့... ေဖေဖ့ဆီက ေဆးပုလင္းေတြကိုျဖဳတ္လိုက္ၾကတယ္....။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မကအိမ္ေရွ႕ဘုရားခန္းထဲမွာေပါ့.... ေဖေဖ့အသက္ရွဴသံေတြတိုးသြားလို႔... ေဖေဖ.. သက္သာလာၿပီအထင္နဲ႔... အခန္းထဲကို ေျပး၀င္ၾကည့္ေတာ့... ေမေမက ေဘးနားမွာငိုလို႔... အဖိုးနဲ႔... အဖြားက ေမေမ့ကို...
....သူလြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္သြားပါေစ... သမီးတို႔ရဲ့ငိုသံေတြကို... သူမၾကားပါေစနဲ႔.... တဲ့....
ဒီတခါမွာေတာ့... က်မအျဖစ္က ရိပ္မိေတာ့ တခင္းကုန္ေနၿပီဆိုသလိုမ်ဳိး.... က်မအေၾကာက္ဆံုးတေန႔တေန႔ရဲ့ ျမင္ကြင္းကို ဘာမွမသိလိုက္ပါဘဲ... ေရာက္ခဲ့တယ္...။
က်မကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့ေဖေဖက... မ်က္စိေတာင္မဖြင့္ႏိုင္ဘဲ... တျဖည္းျဖည္းၿငိမ္က်သြားသလို.... ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ ကန္ေတာ့ရင္းနဲ႔... က်ခဲ့တဲ့ က်မရဲ့ မ်က္ရည္ေတြလည္း.... အဲဒီေနရာမွာဘဲ ခမ္းေျခာက္သြားခဲ့တယ္....။
ရုပ္ရွင္ေတြဗီဒီယိုေတြထဲကလို.... က်မ..ေမ့လဲမက်သြားပါဘူး...။ ဒါေပမ... ေဖေဖ့ရဲ့ ပံုရိပ္... လူေတြရဲ့လွဳပ္ရွားမွဳ... ေမေမ့ရဲ့ အငိုမ်က္ႏွာ... ျမင္ကြင္းအားလံုးက... က်မႏွလံုးသားရဲ့ အနက္ရွဳိင္းဆံုးတစ္ေနရာမွာ...
Tuesday, July 15, 2008
ခ်စ္သူနဲ႔အတူ
ခ်စ္သူေတြစၿပီးေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ၾကကတည္းကနဲ႔...
အဆင္မေျပမွဳေတြက....
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ေနာက္မွာ...
ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္ပါခဲ့တာ...
သတိထားခဲ့မိတယ္ဆိုပါေတာ့ ခ်စ္သူရယ္..
အခက္အခဲေတြကို အတူတူေက်ာ္လႊားရင္းနဲ႔...
တေယာက္ေသာကကို.. တေယာက္မျမင္ေအာင္...
ငါတို႔ဟန္ေဆာင္ဖံုးကြယ္ခဲ့ၾကတယ္... ခ်စ္သူစိတ္ဆင္းရဲမွာ စိုးလို႔ေပါ့...
မထင္မွတ္တဲ့ ျပသနာေတြ... တခုၿပီးတခုလာတိုက္ခိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ... ငါက အားလံုးကို မင္းနဲ႔အတူရင္ဆိုင္... ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ ရုိက္ခတ္မွဳကို ျပတ္ျပတ္သားသားအံတုဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ... နင္ကေတာ့ နင့္အတြက္နဲ႔.. ငါရင္ဆုိင္ရမဲ့ ထိခိုက္နစ္နာမွဳေတြအတြက္... တိတ္တိတ္ေလး အေ၀းကိုထြက္ခြာသြားဖို႔... ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ေနာ္...
...ခ်စ္သူရယ္.. အားလံုးအဆင္ေျပသြားမွာပါလို႔...အသံၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ႔ နင္ေျပာလာေပမဲ့.. ငါရင္ထဲမွာ တခုခုကို သိေနသလိုရွိခဲ့တယ္...
အဲဒီညမွာ... ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အရမ္း၀မ္းနည္းလြန္းၿပီး.. စကားဆက္မေျပာႏိုင္ဘဲ...ဖုန္းခ်ျဖစ္ခဲ့တယ္ေနာ္...
...အဲဒီေနာက္ ငါခဏေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ.. နင္ငါ့ဆီကို ဖုန္းျပန္ဆက္ခဲ့တယ္.... နင္ငါ့ကို အိပ္ေနလားလို႔ေမးၿပီးေတာ့... ငါေပးထားတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းျပားေလးးကို ျပန္မေပးေတာ့ဘူးေနာ္ဆိုၿပီး.. ငါ့ကိုစသလိုလိုနဲ႔နင္ေျပာတယ္...
...ၿပီးေတာ့.. ခ်စ္သူ..ေနာက္ဆိုရင္ က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ရမယ္ေနာ္လို႔ နင္ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာ... ငါသိေနသလိုရွိခဲ့တဲ့အရာ ေသခ်ာသြားသလို... ဒါမွမဟုတ္... တစံုတေယာက္က ငါ့ကိုတိုက္တြန္းေနသလိုမ်ဳိး...
..နင္ငါ့ကိုထားၿပီး..တေနရာရာသြားဖို႔..ျပင္ေနတယ္မဟုတ္လားလို႔.. ငါေမးမိတယ္ေနာ္...
အဲဒီအခ်ိန္မွာ.. တိတ္သြားတဲ့ နင့္အသံေၾကာင့္ ငါ့အထင္ေတြပိုပီျပင္လာတယ္... ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းၾကေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ထိတ္လန္႔မွဳေတြနဲ႔.. မသြားပါနဲ႔လို႔.. ငါနင့္ကို ေတာင္းဆိုမိတယ္... ကတိေပးဖို႔လည္း ငါနင့္ကိုေျပာမိတယ္...
ငါ့အေပၚမလိမ္ခ်င္တဲ့နင္ကလည္း... အဲဒီကတိကိုေတာ့ နင္မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာေတာ့.. နင္တိတ္တိတ္ေလး စီစဥ္ထားတဲ့အရာေတြကို ၀န္ခံခဲ့သလိုျဖစ္ခဲ့တယ္ေနာ္...
အဲဒီအခ်ိန္.. ငါ၀မ္းနည္းလြန္းလို႔ ငိုသံေတြကို... နင္တားဆီးႏိုင္ဖို႔အတြက္.. မငိုပါနဲ႔ခ်စ္သူရယ္..ဆိုတာကလြဲၿပီး.. ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ...
ငါအတန္တန္ေတာင္းပန္ေနေပမဲ့.. ငါ့အတြက္ အေကာင္းဆံုးလို႔ထင္ၿပီး နင္ဆံုးျဖတ္ထားတာေတြကို.. နင္အရွဳံးမေပးခ်င္လို႔... နင္လည္း အေလ်ာ့မေပးခဲ့ဘူးမဟုတ္လား..
အဲဒီေတာ့.. ငါ့ငိုသံေတြရပ္ၿပီး.. နင္သြားခ်င္ရင္သြားပါ... ဒါေပမဲ့.. နင္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္းဆိုရင္.. ငါ့က်န္းမာေရးလဲ ဂရုမစိုက္ဘူး.. ထမင္းလဲ ပံုမွန္မစားဘူး... ဗိုက္ေအာင့္တတ္တဲ့ ငါ့ကို ငရုပ္သီးေတြမစားဖို႔တားတာကိုလဲ နားမေထာင္ေတာ့ဘူး.. .အလုပ္သြားရင္ ကားလမ္းအကူးကို အၿမဲစိတ္ပူတတ္တဲ့ နင့္ကို... လမ္းလဲ ကူးခ်င္သလိုကူးမယ္ဆိုၿပီး.. ငါေျပာေတာ့...
...အဲလိုမလုပ္ပါနဲ႔ခ်စ္သူရယ္..ခ်စ္သူအတြက္ေကာင္းပါေစဆိုၿပီးဆံုးျဖတ္ပါတယ္ဆို... ခ်စ္သူတခုခုျဖစ္ရင္...ဘယ္လိုမွ ခံစားႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့...နင္၀မ္းနည္းလို႔.. ငိုခဲ့တယ္ေနာ္...
အဲဒီအခ်ိန္... ဒါဆိုရင္မသြားနဲ႔လို႔..ငါေျပာေတာ့... နင္အၾကာႀကီးစဥ္းစားၿပီးမွ...
..အင္း..မသြားေတာ့ဘူးဆိုၿပီးေတာ့.. ငါ့ကိုျပန္ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္...
အဲဒီအခ်ိန္ကေနစၿပီး.. ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ အခက္အခဲမွန္သမွ်ရင္ဆိုင္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ေနာ္..
...ခ်စ္သူရယ္..ေလာကမွာျဖစ္ခ်င္တာရွိရင္ ႀကိဳးစားရင္ရပါတယ္... ဆံုဆည္းခ်င္ရင္လဲ... ဆံုးဆည္းေအာင္ႀကိဳးစားမယ္လို႔..ဆံုးျဖတ္ထားရင္.. အဆံုးသတ္မွာ.. ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္အတူလက္တြဲရမွာပါ...။
၁၉ ဇူလိုင္.. အာဇာနည္ေန႔အတြက္
ေျပာၾကားခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိန္႔ခြန္းမွ...
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာက တခါတရံမွ အစည္းအေ၀းလုပ္ၿပီးေတာ့...
စင္ျမင့္ေပၚက ေျပာတဲ့လူကေျပာ..
နားေထာင္တဲ့လူက နားေထာင္တဲ့ ကိစၥမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး...
အၿမဲတမ္းအားျဖင့္... တတိုင္းျပည္လံုးမွာရွိတဲ့.. တုိင္းသူျပည္သားေတြဟာ...
မိမိတို႔ရဲ့ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ အက်ဳိးေတြကို... ဆုိင္သလိုဖြဲ႔စည္းၿပီးေတာ့ကာ...
မိမိတို႔ ျပသနာေတြကို လုပ္ၿပီးေတာ့ကာ...
ေျဖရွင္းရန္အတြက္.. အၿမဲတမ္းလုပ္ေနတဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္...။
၁၉၄၅.. ၾသဂုတ္လ စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀းမိန္႔ခြန္းမွ..
ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့ လူေတြဟာ...
ကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့ ကိစၥကို တိုင္းသူျပည္သားေတြကို..
ေျပာရဲရမယ္.. ရွင္းျပႏုိင္ရမယ္..
အသက္စြန္႔သင့္တဲ့ေနရာမယ္ စြန္႔ရဲရမယ္..
ပရိယာယ္သံုးသင့္တဲ့ေနရာမယ္.. သံုးရမယ္..
အခ်ိန္အခါလိုက္ၿပီးလုပ္ရမယ္..
အမ်ားေယာင္လို႔ေယာင္ရတယ္... အေမာင္ေတာင္မွန္း..ေျမာက္မွန္းမသိဘူးဆိုရင္...
ေခါင္းေဆာင္မဟုတ္ဘူး...
Thursday, July 10, 2008
အတူရွိေနေပးပါ
မင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔..
ရုိက္ခတ္..ကဲ့ရဲ့သံေတြ...
ငါႀကံ့ႀကံ့ခံရင္ဆုိင္ေနတုန္းမွာ...
အားလံုးအဆင္ေျပဖို႔အတြက္ဆိုၿပီး..
ငါနဲ႔ေ၀းရာ..
ေက်းဇူးျပဳၿပီးမင္းထြက္မသြားပါနဲ႔...
ငါ့ရဲ့အားအင္ေတြ...
မ်က္ရည္အျဖစ္ေျပာင္း...
ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ...
တစက္ကေလးမွမက်န္ေအာင္...
ႏွဳတ္မယူသြားပါနဲ႔ ခ်စ္သူရယ္....
Tuesday, July 1, 2008
ေဟး.. သက္ဆုိင္သူ...
ရင္မွာတကယ္တမ္းျဖစ္တည္ခဲ့ရင္...
အခ်စ္ဆိုတာကို...
မင္းအတြက္...
ငါအတတ္ႏိုင္ဆံုး...
ဖန္တီးေပးပါ့မယ္..
သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးရယ္....
Monday, June 23, 2008
ေၾသာ္.. ပတ္၀န္းက်င္..
ခ်စ္သူနဲ႔.. လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔... ဒီညေနမွာ အားလံုးစီစဥ္ထားတယ္...
ခ်စ္သူစျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး... သူမ်ား သိမွာစိုးလို႔... ဘယ္ကိုမွ အတူထြက္မလည္ျဖစ္ခဲ့ဘူး..
သြားလည္ဖို႔ေနရာေရြးျပန္ေတာ့လဲ... ကိုယ္နဲ႔သိတဲ့လူေတြ သိပ္ၿပီးေတာ့ လာေလ့လာထ မရွိတဲ့ေနရာေပါ့...
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့...
သိတဲ့လူေတြက.. ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာက နည္းနည္းျဖစ္ရင္ မ်ားမ်ားေျပာခ်င္တယ္ေလ..အဲဒါမ်ဳိးေတြကႀကံဳရေပါင္းမ်ားေနၿပီ... ခ်စ္သူဘ၀ဆိုေတာ့... အရမ္းသတိရ.. လြမ္းရဆိုေတာ့..ခ်စ္သူက လက္ကေလးကို တြဲၿပီးေတာ့မွ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္...
ၾကည္ႏူးမယ္မွမႀကံေသးဘူး... က်ေနာ္နဲ႔သိတဲ့ အစ္မတေယာက္က.. သူ႔ေယာက္်ားနဲ႔ဘယ္ကျပန္လာလဲ မသိပါဘူး... ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ကလဲ... ခ်စ္သူနဲ႔အတူဆိုေတာ့.. တေလာကလံုးကို ေမ့ေနတာ... သူလာေနမွန္းေတာင္မသိပါဘူး...
အနားေရာက္လို႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မိမွ... "ေအာင္မေလး"...မေအာ္မိရုံတမယ္.. လန္႔လိုက္တာ... လိပ္ျပာေရ.. ပလူး..ပလူး.. လို႔ေတာင္ ျပန္ေခၚမိေတာ့မလို႔...
အင္း.. ျပသနာေတာ့မရွိပါဘူး... ခ်စ္သူနဲ႔ လက္တြဲၿပီးလမ္းေလွ်ာက္တာ.. ဘာျဖစ္မွာမို႔လို႔လဲ.. ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ... ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အားေပးၿပီးေတာ့... ေနပစ္လိုက္တယ္... ဒါေပမဲ့.. က်ေနာ့္ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ... သူဘာေတြသြားေျပာမလဲဆိုတာကိုေတာ့... နည္းနည္းေတြးျဖစ္ၿပီးမွ... ျဖစ္သမွ်ရင္ဆိုင္မယ္ေပါ့...
ထင္တဲ့အတိုင္းပါဘဲ... မေခ်ာက... က်ေနာ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ... က်ေနာ္တို႔ကို ယိုသူမရွက္.. ျမင္သူရွက္တယ္ဆိုၿပီး... အလြန္အကၽြံေတြေျပာထားလိုက္တာ...ခ်စ္သူနဲ႔လည္ရတဲ့ ၂ နာရီနဲ႔ေတာင္မတန္ေအာင္... က်ေနာ္လုိက္ရွင္းလိုက္ရေလသတည္း...။
ဒီမွာဘဲ.. ေက်းဇူးျပဳၿပီး အဆံုးသတ္ခြင့္ေပးပါ... ကိုယ့္ကိုၾကည္ျဖဴတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔.... ေစတနာ့၀န္ထမ္း.. သတင္းေထာက္ရွိတဲ့.. ပတ္၀န္းက်င္မွာ.. ႀကံဳရတဲ့ အေျခအေနေလးကို မွ်ေ၀လိုက္တာပါ..။
Thursday, May 29, 2008
ေရွ ႔ဆက္လမ္း
ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအျပည့္ရွိတဲ့
...အနာဂါတ္...။
အတူလက္တြဲၿပီး....
တည္ေဆာက္ဖို႔...။
ေသြးခြဲစကားေတြကို...
အေ၀းမွာထား...။
ေ၀းကြာမွဳဆိုတာ...
ငါတို႔နဲ႔မသက္ဆိုင္သလို...
ေနရေအာင္..ခ်စ္သူရယ္။
Thursday, May 22, 2008
ေတာင္းဆု
ျဖဴစင္မွဳ...ရုိးသားမွဳနဲ႔..
အေျချပဳခဲ့တာပါ...
ဤအခ်င္းအရာ...
တကယ္မွန္ခဲ့ပါလွ်င္...
မင္းေၾကာင့္.. မ်က္ရည္တစက္..
ငါက်ခဲ့ရတယ္ဆိုရင္...
မ်က္ရည္စက္ေပါင္းမ်ားစြာ...
မင္းဘ၀မွာ.. က်ပါေစ..
မင္းေၾကာင့္.. ေၾကကြဲမွဳ...
ငါတသက္လံုး.. အေဖာ္ျပဳသြားခဲ့ရတယ္ဆိုရင္..
ဘ၀ေပါင္းတသိန္း...
မင္း..ထပ္တူခံစားရပါေစ..
ခ်စ္သူနဲ႔.. ေကြကြင္းရျခင္းဒုကၡ...
ငါတစ္ေခါက္.. ခံစားခဲ့ရတယ္ဆိုရင္...
ငါ့ရဲ့..နာက်င္ေၾကကြဲမွဳ..
မင္းကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ေအာင္...
ငါ့ထက္ပိုၿပီး..ခံစားရပါေစ..။
